| In mei 2000 hebben Guido Walraven en Madeleine Schoute SOLYLUNA (wederom) bezocht. Het was leuk om de kinderen te zien en te observeren hoe intensief zij begeleid worden. Het was ook leuk om de begeleidsters te ontmoeten en met ze te praten over het werk bij SOLYLUNA, bijvoorbeeld tijdens een middag op de ‘dag van de leraren’ toen de kinderen naar huis waren. Het was ook indrukwekkend om te zien hoeveel inspanningen Marian zich getroost om het geheel zo soepel mogelijk te laten draaien in een Mexicaanse context. Waar we een beetje van schrokken, was het prijspeil in Mexico. Dat is de laatste jaren behoorlijk omhoog gegaan, terwijl de lonen niet zijn gestegen. Het minimum dagloon is 34 pesos (wordt overigens niet door alle werkgevers betaald) - dat is f 8,50 per dag en bij vierentwintig werkdagen f 204,-- per maand (vier weken van zes werkdagen). Daarvan is feitelijk niet rond te komen. Een busritje kost bijvoorbeeld 3 pesos (ze verkopen alleen een enkele reis), dus heen en weer naar je werk is dat al 6 van de 30 pesos. Een broodje bij de bakker kost 1 peso, een belegd broodje aan een straatstalletje 7 of 8 pesos, een kleine taco kost daar 5 pesos, het veelgedronken flesje cola 5 of een glas vers sinaasappelsap 10.
uur is vooral het huren van een huis - het SOLYLUNA huis met zes kamers kost bijvoorbeeld per maand ruim 5000 pesos! En een gastank van 20 kilo (noodzakelijk omdat er geen gasnet is), waarmee SOLYLUNA ongeveer een maand doet, kost 100 pesos. Tegen deze achtergrond is het wellicht duidelijker waarom het dagverblijf een exploitatiebegroting heeft van zo’n f 100.000 per jaar.
En ook, dat de plannen voor een wasserij, waarin de vanwege de vochtigheid noodzakelijke droogtrommels op gas gaan, voorlopig op de langere baan zijn geschoven. |
